In de beide kort na elkaar verschenen en duidelijk bij elkaar horende romans Benoni en Rosa grijpt Hamsun op een aantal elementen uit vroeger werk terug. We kome onder meer Edvarda uit Pan weer tegen. De geschiedenis van Rosa’s liefdesperikelen met Benoni, Arentsen en Parelius wordt ons gepresenteerd in twee qua roman-techniek volkomen verschillende boeken.
Hoe verschillend ook van techniek de beide romans zijn, voor wat de figuren van Benoni en Rosa betreft vormen ze een epische eenheid. Het verschil in techniek heeft ook geringe invloed op het beeld van vooral de Rosa-figuur. Haar passiviteit, haar wat saaie nuchterheid, haar trouw en bovenal haar moederlijkheid zijn karaktertrekken die al aanwezig zijn in Benoni en die in Rosa verder worden uitgewerkt.
Hamsun zet in Rosa en Benoni de neorealistische lijn dóór die al in de kleine roman Dwepers uit 1904 was gebleken. Zijn beide romans geven een authentiek beeld van de maatschappelijke verhoudingen in een klein vissersplaatsje in Noord-Noorwegen omstreeks 1900. Daarnaast bevat de roman een lange reeks meesterlijk, met burleske humor getekende volkstypen.